با سلام و ضمن عرض تبريک به مناسبت خجسته ميلاد حضرت زينب (س) و روز پرستار اين

فرشته هاي زميني شعر پرستار آقاي مسعود آصفي رو به همه شما خوبان بخصوص

پرستاران سخت کوش تقديم ميکنم:

 
پرستار
   
كسي  كه وقت سحر سخت كوش  و بيدار است
     
  فرشته ايست  كه نام خوشش پرستار است
   
كسي كه همدم  او غمزده  هاي ناهيد است
     
   كسي كه همره  بيمار در  شب تار است
   
 چنين سروش كه ديدست در طريقت عشق
     
   كه بند بند  وجودش شفاي  بيمار است
   
 تو را چه باك  زبيماري  وغم ايام
     
   چرا كه با تو پرستار  يار و غمخوار است
   
 تو اي نسيم  سحر ساز كن ترانه عشق
     
  كه  روز عاشقي و رقص  گل به گلزار است
   
 سلامتي  وجودش  بخواهم از يزدان
     
   يقين كه حافظ او ذات  پاك دادار است

((مسعود آصفي))
 

با سلام خدمت کليه دوستان و عزيزان هنر دوست و علاقمندان به شعر.

اين پست رو اختصاص دادم به اشعار مذهبي آقاي مسعود آصفي.خواهشمندم بعد از مطالعه ي اشعار نظر خودتون رو در قسمت نظرات ذکر کنيد و در صورتي که در رابطه با اين اشعار مطلبی داشتین با ما در میون بذارین.با تشکر.

 

سجود عشق

 

زينت  فزاي  بارگه كبريا علي است

                         خال رخ  فرشته وش  مصطفي علي است

 

 پرگار عشق  را چو بچرخ  آورد حكيم

                          در مركزش  مروج صدق  وصفا علي است

 

  كردم وصال  را به وصال  تو آشنا

                          ديدم وصال  مست  مه اوصيا علي است

 

كردم وضو  زچشمه  جوشان عاشقي

                         ديدم كه سوز و ساز مرا آشنا علي است

 

  اشهد  به عشق دادم  و لا را به اهرمن

                        ديدم سجود عشق مرا رهنما علي است

 

 گفتم  دلا  من از كه بپرسم حديث  عشق

                          گفتا كه راز عشق تو راهنما علي است

 

  گفتم زبحر عشق   چسان مي توان گذشت

                          گفتا كه غم مدار تو را ناخدا علي است

 

گفتم بگو حكايت جانسوز كربلا

                         گفتا سياه جامه  و صاحب عزا علي است

 

 گفتم مريد عشق  به محراب خون كه بود

                         گفتا شهيد عشق  به دشت بلا علي است

 

 گفتم مرا ز آب بقا  جرعه اي بده

                          گفتا  كه چشمه بان  حريم بقا علي است

 

گفتم بده  ز باده  تنسنيم ساغري

                          گفتا  كه خم بخانه شير خدا علي است

 

گفتم كه درد عشق مرا مرهمي فرست

                         گفتا حكيم  عشق شه لافتي علي است

 

 گفتم كه آصفي  چه غم  از كيد اهرمن

                          چون شافعت  به روز  جزا مرتضي  علي است

***********************************

حديث دلدادگي

 

باده  مياريد  مست روي  حسينم

                        عطر مپاشيد محو بوي حسينم

 

  اي دل عاشق  دگر زهجر  چه نالي

                        من كه مقيم مقام كوي حسينم

 

 روضه  رضوان نخواهم  و مي ومستي

                        سر خوش و سودائي از سبوي  حسينم

 

  لاله نرويد  به باغ  و طُرقه  نخواند

                         جز به گل  روي مشكبوي  حسينم

 

  پاي دل بيقرار  بسته  به زنجير

                          بر سر مژگان و تار موي حسينم

 

 بوسه بر آن آستان  بگو كه توان زد

                          جز من عاشق  به ياد روي حسينم

 

  راه وصال تو راه جمله احرار

                          عاشق و آزاده اي  به سوي حسينم

 

دست من و ذوالفقار تا كه بريزم

                          دست و سرو گردن  عدوي حسينم

 

خضر مبارك كجاست منزل و مقصود

                          گمشده  راهي به جستجوي حسينم

 

روزجزا گرچه كارنامه سياهست

                        ليك  مضمن  به آبروي  حسينم

*********************************

تولد فاطمه

 

خبر رسيد  كه در مكه بوي  يار آمد

                        پيام وصل  به عشاق روزگار آمد

 

شميم اطهر كوثر  وزيد در كعبه

                        زمانه در طرب  و عرش بيقرار آمد

 

فرشتگان  همه در شادي  و سرور امروز

                        كه مادر پدر از آفريدگار  آمد

 

حديث  خير كثير است  و نكهت گل ياس

                        هلا  كه ساقي كوثر بسوي بار آمد

 

چهار گل  به ثمر  بر نشست  زين وصلت

                        كه بوستان  زمان زمين چهار   بارآمد

 

حسن به صبر ملقب  شد و به زيبايي

                        حسين زشور  شهادت به كار زار آمد

 

سرد سرخ رهائي  شعار زينب شد

                        فغان  كه لاله  آزاده داغدار  آمد

 

حديث عفت  و آزادگي  شده كلثوم

                        بنال بلبل عاشق  كه نوبهار آمد

 

هر آن زني كه به كردار  همچو فاطمه  شد

                        يقين  ك روز جزا شاد و رستگار  آمد

 

دهيد مژده  به عشاق  و رهروان علي

                        كه نامه هاي سيه پاك  و زرنگار آمد

 

*******************************

 

رمضان

 

 ساقي امشب  باده ها را صاف كن

                        جان ما را روشن  و شفاف كن

 

بر لبان  تشنه ام جامي رسان

                          از غم دنيا  و دينم  وارهان

 

  من وضو  مي سازم از اشك روان

                          قبله ام  سوي تو اي آرام جان

 

 عارفا ميخانه  را در باز كن

                        جام وحدت  نوش اهل راز كن

 

  در دل عاشق بجز معشوق نيست

                          غير حرف عشق در عيوق نيست

 

  نازنينا  آمده ماه صيام

                          ماه عشق و استجاب و التيام

 

 ماه "ر" و "ميم" و "ضاد" و "آ" و "نون"

                          ماه رحمت هاي پاك و گونه گون

 

  ماه تنزيل كتاب و روح پاك

                          ليله القدر  و مريد سينه چاك

 

  ساكنان ستر پاك  كبريا

                         با تو هم خوانند  بي كبر وريا

 

 خانه دل باز كن  آنگه ببين

                          نور سبحاني  و آيات  مبين

 

اندرون  را پاك بنما  از طعام

                         تا ببيني  نور حق را از صيام

 

 اي برادر  لحظه اي  انديشه كن

                          شور وحال و عاشقي را پيشه كن

 

 عمر بگذشت  و نداري توشه اي

                         وز درخت حق نچيدي  خوشه اي

 

 تا بكي در بند مالي ومنال

                         تا كجا در آرزوهاي  محال

 

 چون سبو پر گشت با پيمانه اي

                         شاد بنما خاطر  جانانه اي

 

 مال را بر رفع غم خيرات كن

                         جسم خاكي  را فداي ذات كن

 

 اندرين ماهي  كه ماه حكمت است

                          ماه احسان  ونزول رحمت است

 

  از تو مي خواهيم  توفيق اي رحيم

                        حال ما در ياب اي رب كريم

 

***********************************

آسمان عشق

 

اي هشتمين  ستاره هفت آسمان عشق

                         اي مطلع  سپيدم دم بوستان عشق

 

 رويت به شام شمع شب  افروز رهروان

                         لعلت حديث  مجمع دلدادگان عشق

 

چون نجمه  زاد نو گل گلزار حق رضا

                        شادي فكند  در فلك  ودودمان عشق

 

جانا نگار نوگل  بستان كاظم  است

                        زين گل مزين است همه گلستان عشق

 

برخيز تا زچشمه كوثر  وضو كنيم

                        با اقتدا  به ناطق  حق البيان  عشق

 

بعد از خدا و ختم  رسل اي دليل راه

                        تنها تو محرمي  كه بگيري عنان عشق

 

يارا كبوتر  حرمت  از صميم جان

                        دارد هواي گنبد  گوهر نشان عشق

 

آهو چه خوش  به زانوي  ضامن گرفته جا

                        دارد هواي گنبد گوهر  نشان عشق

 

چون دست اهرمن  بشد از آستين  برون

                        آتش بزد  به  خرمن صاحب زمان عشق

 

از جان  خود گذشتي  ونگذشتي از هدف

                        گشتي شهيد و خيمه زدي  در جنان عشق

 

همچون صدف چو لعل  لب خويش واكني

                        گويا شود زسحر  كلامت زبان عشق

 

كي مي رسد  به بارگه  كبريائيت

                        چشمان  نانجيب ودل گمرهان  عشق

 

داني كجاست مأمن يار غريب من

                         دارد مكان به جان و دل عاشقان  عشق

 

 چون آصفي  زنرگس  مستانه  مست شد

                          بنوشت  با سفير قلم  داستان عشق

 

*********************************

 

 

انتظار

 

امشب دوا كنند دل بيقرار را

                        پايان دهند نيمه شب انتظار را

 

                       

 عشاق  را به ساغر  ومي ميهمان كنند

                         حرمت كنند مردم شب  زنده دار را

 

                       

 ماه منير در دل شب مي كند طلوع

                         قدوسيان  دهند مي  خوشگوار را

 

                       

نرگش  شكوفه داد  به فرمان ايزدي

                         بنگر تو شاهكار  فريباي يار را

 

 آمد برون  و تاج گل  احمدي بسر

                         تا گلستان  كند همه روزگار را

 

                         

 

 عدلش بداد هديه و تيغش  بداد دست

                         تا بر كند  ز ريشه  بناي ضرار را

 

                       

 وقتي رخش  به حكمت سبحان  عيان شود

                         بنگر ميان با طل و حق كار زرا را

 

                       

اي خواجه  اين قباي زرافشان  وزرنگار

                         نايد بكار  روز جزا و قرار را

 

                       

از باده اندكي به سبو مانده ساقيا

                        بفرست  توشه اي ز عمل كردگار را

 

                       

 جز كار خير سايه نباشد  به روز حشر

                         نبود حساب  در هم و ايل و تبار را

 

                       

  چشمم  به انتظار تو اي آفتاب حسن

                        بنواز  با قدوم  مبارك نگار را

 

                       

 

 

 

 
بهبهان
   

در فصل  گل كه رو به سوي بوستان  كنم
  
                                 يادي  ز شهر گلشن  و گل بهبهان كنم
    

دل را هوس  به نرگس مخمور  يار نيست
  
                              وقتي نظر به نرگس اين گلستان  كنم
   

 شعر وهنر  دو هديه اين  خاك دلكشند
  
                            اي خاك عشق من بفداي  تو جان كنم
   

وقتي هزار ماه در اين شهر ساكنند
  
                              من كي  نظر به سوي مه آسمان كنم
   

آزادگي  شعار جوانان  شهر شد
   
                               سر را فداي  مقدم آزادگان كنم
   
 
بالا بلند  شهر برون آمد از كمين
  
                       خونم به پاي  خويش بسايد چسان كنم
   

بشكست  پشت عقل  زبار گردان دل
   
                      پس من علاج عقل به رطل گران كنم
   

تاهست  (بُرچ ) و (تنگ تكاب)  و (دريزه كوه)
  
                     من كي هوس به  روضه باغ جنان كنم
   

گر دشمني به ( به زبهان)  حمله ور شود
  
                         دفع بلا به جان و تن  واستخوان كنم
   

ايران چو روي دلبر  و خالش  چو بهبهان
  
                 جان را فداي  خال و رخش  هر زمان كنم
   

 من گرچه  در ديار غريبم  ولي بدان
  
                    مرغ سخن  بياد رخت  نغمه خوان كنم
   

از چشم زخم  دشمن  و  دهرت مباد مبارك
   
                    چون باوان يكاد تو  را حفظ جان كنم
   

آمد بهار و باد صبا گفت  رخصتي
   
                   تا لاله  را به صحن  چمن ميزبان كنم
   

ساقي  بريز باده  كه از معجزات  جام
   
                    جان را فداي  شاهد شكر دهان كنم
   

چون مژده  و صال تو بنشيند  آصفي
   
                  گفتا كه فرش مقدم  جانانه جان كنم

 *******************************************
 
                                                    عزيز دلم
    

گرفته تير نگاهت  نشان عزيز دلم

                                    هدف بسوي دل لامكان عزيز دلم
   

صبا چو بگذري از گيسوي دل انگيزش

                                  سلام ده زمن خسته  جان عزيز دلم
   

گرم چو قطره اشكي به پاي خود فكني

                               زشوق پاي تو بوسم بدان  عزيز دلم
   

توجام دُرد چه نوشي ز ساقي سرمست

                             خمار صبح  نيرزد به آن عزيز دلم
   
 
حريم عشق بود  مسلخ بلا اي دوست

                         زدم به چنگ بلاجسم  و جان عزيز دلم
   
 
مكش  به غمزه  من سر سپرده  عشقت

                           چو تير مينهي  اندر كمان عزيز دلم
   
 
صبا زكوي تو دوشم بشارتي خوش داد

                         عيان شود رخ آتشفشان عزيز دلم
   

به صبر و طاعت و افتادگي تواني يافت

                             مقام و رتبه كروبيان عزيز دلم
   

اگر دلي  زره مرحمت  بدست آري

                        شوي مقيم  بهشت جنان عزيز دلم
   

چو خواهي  از مدد ايزدي  شوي خورسند

                      بكن شكسته  دلي شادمان عزيز دلم
   
 
چو آصفي فكند خيمه در سراچه دوست

                      شود حبيب  دل قدسيان  عزيز دلم

************************************

                                                   باد صبا

   
اي دل بگو  كه تا بكجا  مي كشانيم
                          
                                 افتادم  از نفس به كجا مي دوانيم
   
     
 يك روز سوي عرش برين مي بري مرا
  
                                 روز دگر  به كنج فنا  مي نشانيم
   
     
 عمرت دراز باد  تو اي سرو خوشخرام
  
                                  اي مايه شكفتگي و شادمانيم
   
     
 ديدم تو را كه همچو پري خنده مي كني
  
                           از شوق  زد جوانه  درخت جوانيم
   
     
 رطل گران  بيار از آن باده كهن
   
                             تا بنگري  شكر لبي  و در فشانيم
   
     
 تو مست جام باده و من مست نرگست
  
                          خوش باد مستي من و اين كامرانيم
   
     
باد صبا  چو بگذري از گيسوي نگار
  
                              بنواز آغشم كه زغم وارهانيم
   
     
 اي ساقي  شكر لب وشيرين و خوش سخن
  
                        بشكفت  از كرامت  مي نكته دانيم
   
     
 در سايه  شفاعت ساقي و لطف حق
  
                    بنگر به خوان  حور وملك  ميهمانيم
   
     
 در چارچوب  عالم خاكي دلم گرفت
  
                           من هاتف  فرشته دم اسمانيم
   
     
 علم و عمل  چو عابد و معبود با همند
  
                      در سايه عمل  به قمر مي رسانيم
   
     
 جام غرور  و كبر چو بشكست آصفي
  
                    بر لوح  زر نوشت  كه من جاودانيم
 
*****************************************

به مناسبت زاد روز ابن سينا و روز پزشک
 

                                                               تولد عشق

   
داني كه چيست صحبت عشاق سخت كوش
                               
                                  در رفع رنج مردم  درد آشنا بكوش
   
     
 روز ازل كه از گل  ما طرح  عشق ريخت
               
                       سبحان شده است ساقي وسيناست باده نوش
   
     
 ناز طبيب مرهم دل هاي خسته  شد
           
                            حكم حكيم  واجب جان هاي جرعه نوش
   
     
 از تلخي و حوادث  ايام غم مدار

                             وقتي خداست  حامي وپيغامبر سروش
   
     
 دست حكيم معجزه  عيسوي كند
 
                              با كسب معرفت  زخداوند عيب پوش
   
     
 دادار پاك گفت  كه درمان و جان و دل

                          دادم به دست  پاك حكيمان سخت كوش
   
     
 اول طبيب  محرم ستار پاك شد

                    وآنكه چون باده هاي طهور را بزد  بجوش
   
     
 نام پزشك  زينت  درگاه كبريا است

                      اين نام حلقه گشت و همه قدسيان  به گوش
   
     
  داروبدست   دلبر ودرمان به حكم حق

                            اي مرحبا  به حكمت يار  سفيد پوش
 

***************************************

 
                                                 عروس سخن 

   
امشب  به لطف ساقي  سرمست مي فروش

                             خواهم  كه خون  خويش زمي آورم  بجوش
   
بگشاي درب ميكده اي  سرو سيم ساق

                                        تا حلقه  غلامي ساقي كنم  بگوش
   
گر غم  به صد سپاه به دل حمله ور شود

                                 او را غلام دل  كنم  و گويمش  خموش
   
با منجنبيق  عشق بكوبم  به كاخ مكر

                               كز جان  جهل ناله  برون ايد  و خروش
   
هرگز مپوش  جامه سالوس  و بردگي

                            اما دو چشم خويش  ز عيب كسان  بپوش
   
وقتي جوان  به گفته يزدان  عمل كند

                                بار خرد  به نور هنر  ميكشد  به دوش
   
پروانه  سوخت بال  و پرش  در طواف شمع

                             مردن بكوي  عشق رهايست  هان بهوش
   
سنجيده گوي صحبت و لب از سخن  ببند

                               در مجمعي  كه اهل كلامند  جرعه نوش
   
گر خانه ات  خزانه شد  از فيض ايزدي

                                 شكرانه اش  به رفع  غم بينوا بكوش
   
چون آصفي عروس سخن  را به حجله برد

                       شد از زفاف  ذوق  و هنر  نغمه خوان سروش

 

********************************************

 
                                                      ناز شست 

   
چو بلبل  از وصال روي گل مست  و غزلخوان  شد

                            سرود عشق  او سر لوحه  مرغان  بستان شد
   
 بگوشم  بلبل دلداده گفتا  حال را درياب

                            كه ناگه اين خبر آمد  كه جان در كوي جانان شد
   
مراد  از زندگي در راه عشق  از خود گذشتنها ست

                             كجا ديدي  مريد عشق  پايش سست و لرزان شد
   
 اگر تيرم  زني جانم فداي ناز شستت باد

                          چو پامال  تو  شد خونم دلم از شوق  شادان شد
   
 خدايا كي توانم  ديدكان  سرمست  شهر آشوب

                                 شده صياد  جان من ولي صيد حريفان شد
   
 ميان سجده  ديدم نرگس مخمور جانانه

                          هزاران رخنه  زان نرگس به طاق كاخ ايمان شد
   
  شد از ناليدن  من ناله درني صور  در محشر

                        زسوز  و ساز من صد نغمه در صوت هزاران شد
   
 لبت همچون صدف چون واشود  گوهر برون ريزد

                             خزان  خاطرم  از فيض لعلت چون بهاران شد
   
  دلا چون دست گيري خسته جاني  را ز صدق جان

                           يقين  در روز آخر  دستگيرت  دست سبحان شد
   
  كنون  با كلك خوش  بنويس  بر سر لوحه زرين

                             كه شعر آصفي  چون  در تاج  شهر ياران  شد

 *****************************************
 
                              راز عشق

   
چو خنجر  نگهش  از نيام بيرون شد

                               دلم  ز دشنه  سحار يار  در خون شد
   
عجب  كه خون دل از  ديده ام  رود بيرون

                         زجان فشاني  دل ديده ام  چو جيحون شد
   
چه حاصل آنكه كنم  راز عشق  خود پنهان

                          كه اين حديث  و حكايت زشهر بيرون شد
   
اسير  عشق  چه فهمد  نصحيت ناصح

                            غريق عشق كه داند كه حال او چون شد
   
چو پاي مرغ  دلم بسته شد به گيسويت

                          گسيخت  سلسله  وپر كشيد  و مجنون شد
   
عرق چكيد  زر خساريار  بر رخ خاك

                             دميد لاله  و داغش  زهجر افزون شد
   
بيار ساقي از آن باده هاي  مرد افكن

                        كه كاخ عشق خراب و خرد  دگرگون شد
   
وضو زچشمه تسنيم  و شستشو  با مي

                            بساختم  كه مرا طبع شعر موزون شد
   
بنازم  آن سرو سرور كه از كرانه غيب

                          به يك نگاه گداي رخش چو قارون شد
   
سزاست  آصفي  ار جان دهد براه نگار

                          كه روي او زكرامات يار گلگون شد 

 
***************************************
 
                                    توبه

   
بستيم دل به زلف  تو اي سرو خوشخرام
 
                           جان را فداي  جان تو  كرديم  والسلام
   
     
 ساقي بيا  كه هر دو خرابيم  و مست مست

                         زان نرگسي  كه مستي او هست مستدام
   
     
  داني كه ماه از چه رود زير بال ابر

                               شرم آيدش زمهر رخت اي مه تمام
   
     
خوردم قسم به حرمت احرار ساقيا
 
                                 تنها به راه عشق نمائيم اهتمام
   
     
 ماه صيام  جام شكستم   به توبه اي

                          عيد صيام توبه شكستم  به پاي جام
   
     
 در پيش قامتت به تواضع  صنوبران

                   محشر خوششت  گر قدم سروت كند  قيام
   
     
 شور است  و عاشقي و جواني  ورقص جام

              ابر است  و نوبهار و لعب لعل خوشكلام
   
     
بزم  و معاشران  صميمي  و نيكخواه

                    دنيا  به آنكه ذوق  ندارد بود  حرام
   
     
 گرد طالبي  زظلمت دنيا رها شوي

                  بگشاي  پاي خسته  دلي از ميان دام
   
     
  جائيكه  شير  پنجه  بسايد  به روي خاك

                     كي آهوي رميده  برون آيد  از كنام
   
     
 هر چند غرق  بحر گناهست آصفي

                      دارد اميد مرحمت  از نرگسش مدام
 

 

با سلام

 

اولین پست وبلاگ رو میخواستم شعر خواب شبنم بذارم تا از همینجا دلیل انتخاب نام وبلاگ هم

 

معلوم بشه.

 

*خواب شبنم*

 

خوشا عشق و خوشا لرزیدن دل

غلام نرگست گردیدن دل

 

خوشا نقش رخت در جام دیدن

جهان بین گشتن و جان دیدن دل